کمبود مولیبدن در خیار
کمبود مولیبدن در خیار احتمال کمبود این عنصر در خاک های
اسیدی و شنی وجود دارد که در این صورت استفاده از آهک
ممکن است مفید باشد. در صورت کمبود مولیبدن ابتدا رنگ
سبز برگ ها محو می شود به عبارتی برگ ها زرد می شوند
و در نهایت ممکن است بمیرند. در بعضی موارد ممکن است
قسمتی از برگ سبز بماند و برگ حالت لکه ایی داشته باشد
علایم کمبود مولیبدن ابتدا در برگ های پایینی شروع می شود
و به سمت بالا گسترش می یابد. از طرفی ممکن است بوته ها
حالت طبیعی داشته باشند ولی تعداد گل کاهش یابد. در موارد
کمبود مولیبدن شدید مولیبدن ممکن است عملکرد تا 84 درصد
کاهش یابد اما با افزایش PH از طریق مصرف آهک می تواند
بازده عملکردی را تقریبا به حالت عادی باز گرداند.
کمبود مولیبدن در خیار
مولیبدن که در پوسته زمین و خاکها به مقدار بسیار اندک
وجود دارد به مقدار بسیار کمینیز مورد نیاز گیاه است.
مقدار مولیبدن در کرة خاکی به طور متوسط 3/2 میلی گرم
درکیلوگرم برآورده شده است که تقریبا 10 درصد آن قابل استفاده
گیاهی است. جذب سطحی مولیبدن به pH خاک بستگی دارد
و در pH حدود 7 یا بالاتر کم است اما با پائین آمدن pH زیاد
میشود. بعبارت دیگر کمبود مولیبدن بیشتر در خاکهای اسیدی
دیده میشود و از این جهت با دیگر عناصر کم مصرف که کمبود
آنها بیشتر در خاکهای قلیائی دیده میشود، تفاوت دارد.
بعبارت دیگر کمبود این عنصر در خاکهای خشک و نیمه خشک
مشاهده نشده است. فسفات میتواند جانشین مولیبدن در
سطح کلوئیدها گردد به همین دلیل کاربرد زیاد کودهای فسفری
جذب مولیبدن بوسیله گیاه را افزایش میدهد.
در بین اختلالات تغذیه ای خیار میتوان به کمبود مولیبدن اشاره کرد
و به عنوان یک اقدام پیشگیرانه مولیبدات سدیم را به میزان 5 گرم در متر مکعب استفاده کنید.
کمبود را یا با استفاده از مولیبدات سدیم در خاک با 150
میلیگرم در متر مکعب یا با پاشیدن محلول مولیبدات سدیم در آب با غلظت 1 گرم در لیتر درمان کنید.
محلول پاشی مولیبدن مایع با غلظت 200 تا 250 میلی لیتر در هکتار