این حشرات شاخه های جوان، گل ها، میوه و برگها را اشغال می نمایند. عسلک مترشحه توسط شته ها خسارات وارده را افزایش می دهد. گل ها ریزش نموده و میوه های کوچک می خشکند. شاخه های جوان از رشد باز می مانند.
در صورت وجود جمعیت انبوه آن به توقف رشد در درختان انار سبب می شود.
متعاقبا قارچ های عامل بیماری فوماژین اندام های آفتی را اشغال می نمایند.

این حشرات کوچک می‌توانند سلامت درخت شما را به خطر بیاندازند و منجر به توقف رشد، زرد شدن برگ‌ها و کاهش تولید میوه شوند.

شته ها ممکن است سبز، زرد، سیاه و یا حتی صورتی باشند.
سایر علائم آلودگی به شته عبارت‌اند از: پیچ‌خوردگی یا زرد شدن برگ‌ها، یک ماده چسبنده روی برگ‌ها یا زمین (معروف به عسلک) و وجود کپک دوده‌ای که روی عسلک رشد می‌کند.

شته سبز انار

1. به منظور حفظ دشمنان طبیعی آفت و تداوم تعادل بیولوژیک، از مصرف هر گونه سموم شیمیایی در باغات انار جدا جلوگیری گردد. بخصوص که درختان انار به سموم شیمیایی حساس بوده و مصرف سم، ریزش برگ و طغیان کنه ی انار را در پی خواهد داشت.
2. جهت حمایت از دشمنان طبیعی شته ی انار، مقداری از علف های هرز گلدار در سطح باغ های انار و حواشی آنها حفظ گردد.
3. با تکثیر و رهاسازی کفشدوزک های شکاری یا بالتوری سبز و زنبور تریکوگراما، دشمنان طبیعی شته ی انار تقویت گردد.
4.  از بادبردگی سموم مصرفی در مزارع یا باغ های مجاور باغ های انار جلوگیری شود.
5.  از کاشت میزبان های حساس به آفت مثل بامیه و پنبه در حاشیه و مجاورت باغ های انار خودداری گردد.
6. در صورت نیاز به سمپاشی استفاده از سموم مناسب تحت نظر گیاه پزشک خود استفاده کنید.

در پاییز شته های نر و ماده روی درخت جفت گیری کرده و تخم های خود را روی شاخه ها می گذارند. زمستان گذرانی شته سبز انار به صورت تخم روی شاخه می باشد. شته در فصل بهار به شدت گسترش می یابد و تمام شاخه ها و میوه ها را پر می کند. علائم خسارت شته در درخت انار به صورت پیچیدگی برگ و ترشح شیره چسبناک و در نهایت ریزش گل و میوه می باشد.