شانکر مرکبات
شانکر مرکبات گسترش این بیماری مانند بسیاری از بیماریهای
باکتریایی از طریق انتشار ترشحات باکتریایی به وسیلهی باد و
باران و یا موادگیاهی آلوده، ماشین آلات، لباس و سایر وسایل آلوده میباشد.
باکتری در زخمهای میوه، شاخه و برگها از سالی به سال دیگر
بقا خود را حفظ میکند.
اندامهای آلودهی ریخته شده روی زمین تا زمانی که کامل تجزیه
نشوند میتوانند ناقل باکتری به فصل آینده باشند.
دامنه ی دمایی مناسب برای استقرار و گسترش باکتری عامل
بیماری 25 تا 35 درجهی سانتیگراد میباشد.
بیماری پس از ورود باکتری از طریق منافذ طبیعی مانند روزنهها
و یا زخمهای ایجاد شده توسط عوامل مختلف مانند وسایل باغبانی
و یا نیش حشرات ایجاد میشود.
وجود آب و رطوبت نفوذ باکتری و انتشار آن را تسهیل می بخشد.
بافتهای جوان نسبت به بیماری حساس و بافتهای بالغ در
برابر آن مقاوم هستند.
مبداً بیماری شانکر باکتریایی مرکبات از کشورهای آسیای جنوب
شرقی است. با توجه به رعایت مقررات قرنطینهای و اعمال اقدامات
بهداشتی و سعی بر ریشهکنی درختهای بیمار در اغلب کشورها،
گستره شروع این بیماری در جهان رو به افزایش است. این بیماری
بیشتر در کشورهای آسیایی، کشورهای مجاور اقیانوس آرام و بعضی
از کشورهای آمریکای جنوبی شیوع دارد. در ایران ابتدا در سال 1368
در استان کرمان (کهنوج) بر روی درخت لیمو عُمانی گزارش شد
شانکر مرکبات
یکی از مهمترین بیماریهای مرکبات در دنیا شانکر باکتریایی
X.citri subsp citri میباشد. این بیماری به خصوص در مناطق مرکبات
خیز با آب و هوای مرطوب و نیمه گرمسیری بسیار شایع است.
شانکر باکتریایی مرکبات انواع متفاوتی دارد که با حروف A تا D نمایش
داده میشوند و در مناطق جغرافیایی مختلف بدین صورت است که
در آسیا، آمریکای جنوبی، اقیانوسیه و ایالات متحده Canker A در آمریکای
جنوبی Canker B در برزیل Canker C و در مکزیک Canker D پراکنده است.
از نظر حساسیت انواع مختلف مرکبات به شانکر باکتریایی گریپ فروت،
لیموترش و پرتقالهاي زودرس نسبت به بیماری حساس هستند.
پرتقالهای ناول، هاملین و لمون ها نسبتا حساس و ارقام میانرس
مانند والنسیا، تانگورها، تانجلوها دارای حساسیت کمتر و تانجرینها
نسبت به بیماری متحمل میباشند.