بیماری پاخوره گندم
بیماری پاخوره گندم پاخوره گندم یا پاسوزک با نام (Take-all)
یکی از بیماری های مهم گندم می باشد. این بیماری قارچی
طوقه، ریشه و قاعده ی ساقه گندم را درگیر می کند و باعث
خسارت به گیاه می شود. عامل بیماری پاخوره گندم قارچ خاکزاد
Gaeumannomyces graminis می باشد. این بیماری پس از زنگ
سیاه دومین بیماری خطرناک در گندم بوده و در مناطق مختلف
کشور مخصوصا استان مرکزی، فارس، اردبیل، گلستان و … گزارش
شده است. محصولات گندم، جو و چاودار نسبت به این بیماری
حساس هستند اما چاودار نسبت به گندم و جو تا حدودی مقاوم تر می باشد.
بیماری پاخوره گندم
- زرد شدن برگ ها به خصوص برگ پرچم در مرحله خوشه دهی
- کوتاه شدن و رشد ضعیف گیاهان آلوده
- پوسیدگی سیاه رنگ در طوقه و ریشه ها
- در مزرعه، به شکل لکه های پراکنده زرد و خشک دیده می شود .
- در مراحل پیشرفته گیاه به صورت کامل خشک می شود
- اما خوشه ی آن به صورت خالی و یا دارای دانه های چروکیده باقی می ماند .
تناوب زراعی بهترین راه کنترل این بیماری میباشد. در کشت
متوالی گندم یا جو شدت بیشتری دارد. مزارع با آلودگی متوسط
با توجه به سابقه بیماری، کشت جو به جای گندم توصیه میشود،
زیرا جو به این بیماری متحملتر است و کمتر خسارت میبیند.
مزارع با سابقه آلودگی بالا باید برای 3 تا 4 سال از کشت گندم
و جو صرف نظر کرد و بهجای آن از کشت کلزا، ذرت یا سویا بهره برد
و لازم است در زمان تناوب با علفهای هرز باریک برگ (گرامینه) مبارزه
شود. یادآوری میشود که تناوب زراعی وقوع و شدت بیماری را کاهش
میدهد، اما قارچ عامل بیماری را در خاک از بین نمیبرد. قارچ عامل
بیماری گندم در برخی گیاهان مثل چاودار و علفهای هرز گندمیان
بدون بروز علائم محسوسی باقی میماند. کشت گندم در تناوب
با کشت محصولاتی که ازت خاک را افزایش میدهند، مثل سیبزمینی
و لوبیا، در مزارع با سابقه آلودگی توصیه نمیشود زیرا شرایط مناسبی
برای بقای ساپروفیتی قارچ عامل بیماری و در نتیجه افزایش آلودگی و
خسارت ناشی از پاخوره را ایجاد کنند.